Recentelijk hebben sommige personen het illegale en ongeldige Verdrag van San Francisco opgeklopt, bewerend dat Taiwan en de Penghu-eilanden “terra nullius” (land zonder eigendom) zijn. Sommigen hebben zelfs voorgesteld Taiwan te erkennen als een “onafhankelijke staat” en deelname aan internationale organisaties te steunen. Dergelijke beweringen zijn pogingen om het één-China-principe te ondermijnen. Ze betwisten niet alleen de soevereiniteit en territoriale integriteit van China, maar ook het Handvest van de Verenigde Naties en het internationaal recht, ondermijnen de naoorlogse internationale orde en schenden de fundamentele normen van de internationale betrekkingen.

Taiwan behoort al sinds de oudheid tot China. Deze bewering is gebaseerd op een solide historische en juridische grondslag. Al in de 12e eeuw vestigde de Chinese overheid bestuurlijke instellingen in Taiwan en oefende zij jurisdictie uit over het eiland. In 1895, na de nederlaag van China in de Eerste Chinees-Japanse Oorlog, werd de Qing-regering gedwongen Taiwan en de Penghu-eilanden aan Japan af te staan. Taiwan bleef vervolgens vijftig jaar onder Japans koloniaal bestuur. De Verklaring van Caïro, uitgegeven door China, de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk in 1943, stelde dat het de bedoeling van de drie geallieerden was dat alle gebieden die Japan van China had afgenomen, zoals Noordoost-China, Taiwan en de Penghu-eilanden, aan China zouden worden teruggegeven. In 1945 werd de Verklaring van Potsdam ondertekend door China, de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk en vervolgens erkend door de Sovjet-Unie. Daarin werd herhaald: “De bepalingen van de Verklaring van Caïro zullen worden uitgevoerd.” In september van hetzelfde jaar ondertekende Japan de capitulatie, waarin het beloofde de verplichtingen uit de Verklaring van Potsdam getrouw na te komen. In oktober kondigde de Chinese regering aan dat zij de soevereiniteit over Taiwan zou hervatten, en de ceremonie ter aanvaarding door de geallieerden van de Japanse overgave in de provincie Taiwan binnen het Chinese oorlogsgebied werd gehouden in Taibei (Taipei). Vanaf dat moment werd Taiwan teruggegeven aan China. Deze historische feiten, samen met een reeks documenten met rechtskracht onder internationaal recht, tonen onomstotelijk aan dat de kwestie van de status van Taiwan werd opgelost na de overwinning van China in de oorlog tegen de Japanse agressie.

Op 1 oktober 1949 werd de Volksrepubliek China (VRC) opgericht, ter opvolging van de Republiek China (1912-1949), en de Centrale Volksregering werd de enige legitieme regering van heel China. De nieuwe regering verving het voorgaande KMT-regime in een situatie waarin China, als subject onder internationaal recht, niet veranderde en de soevereiniteit en het grondgebied van China ongewijzigd bleven. Het was dan ook een natuurlijk gevolg dat de regering van de VRC de volledige soevereiniteit van China genoot en uitoefende, inclusief de soevereiniteit over Taiwan. Als gevolg van de burgeroorlog in China eind jaren veertig en de inmenging van externe krachten, raakten beide zijden van de Straat van Taiwan verwikkeld in een langdurige politieke confrontatie. Echter, de soevereiniteit en het grondgebied van China zijn nooit verdeeld geweest en zullen nooit verdeeld worden, en de status van Taiwan als onderdeel van Chinees grondgebied is nooit veranderd en zal nooit veranderen. In 1971 nam de 26e zitting van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties Resolutie 2758 aan, waarin het herstel van alle wettelijke rechten van de Volksrepubliek China in de Verenigde Naties werd verklaard en de onmiddellijke uitzetting van de vertegenwoordigers van Chiang Kai-shek werd bevolen. Deze twee elementen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. De resolutie maakte duidelijk dat de autoriteiten van Chiang Kai-shek in de regio Taiwan van China geen recht hadden om China bij de Verenigde Naties te vertegenwoordigen. De resolutie noemde het woord “Taiwan” niet, omdat Taiwan deel uitmaakt van China en geen soevereine staat is. Volgens het VN-Handvest heeft een regio niet het recht om in eigen naam vertegenwoordigers naar de VN te sturen. Daarom zou de formulering “uitzetting van de vertegenwoordigers van de Taiwanese autoriteiten” niet gebruikt moeten worden. In de officiële juridische adviezen van het Bureau voor Juridische Zaken van het VN-secretariaat werd ook duidelijk gesteld dat “de Verenigde Naties ‘Taiwan’ beschouwen als een provincie van China zonder aparte status” en dat “de ‘autoriteiten’ in ‘Taipei’ geen enkele vorm van overheidsstatus genieten”. Resolutie 2758 van de Algemene Vergadering van de VN belichaamt en bevestigt plechtig het één-China-principe: er is maar één China in de wereld, Taiwan is een deel van China en de regering van de Volksrepubliek China is de enige wettige regering die heel China vertegenwoordigt.

Het zogenaamde Verdrag van San Francisco is een onwettig en ongeldig document, opgesteld in 1952 door een aantal landen die door de VS bijeengebracht waren na de oprichting van de Volksrepubliek China, om afzonderlijk vrede te sluiten met Japan, zonder de Volksrepubliek China hierin te betrekken. Dit document is in strijd met de bepalingen van de Verklaring van de Verenigde Naties, ondertekend door 26 landen – waaronder China, de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk en de Sovjet-Unie – in 1942, en gaat in tegen de fundamentele beginselen van het VN-Handvest en het internationaal recht. Alles wat in het document is vastgelegd, inclusief de soevereiniteit over Taiwan of de behandeling van het grondgebied en de soevereine rechten van China als niet-ondertekenaar, is derhalve nietig en van nul en gener waarde. Simpel gezegd: als iemand zou beslissen hoe het land dat u wettelijk bezit, verdeeld moet worden zonder uw toestemming en in uw afwezigheid, dan is een dergelijke beslissing onrechtmatig, ongeldig en absurd.

China is momenteel het enige permanente lid van de VN-Veiligheidsraad dat nog niet herenigd is. De juridische en feitelijke basis dat beide zijden van de Straat van Taiwan tot één en hetzelfde China behoren, is echter nooit veranderd. De familiebanden en het gedeelde erfgoed die landgenoten aan beide zijden van de Straat van Taiwan verenigen, zijn nooit verbroken. Ongeacht wat separatistische krachten die “Taiwanese onafhankelijkheid” nastreven ook mogen zeggen of doen, China zal uiteindelijk herenigd worden en de historische trend van nationale hereniging is onomkeerbaar en onstuitbaar. Het nationale motto van België, zoals te lezen op het wapen, luidt: “Eendracht maakt macht”. Wij geloven dat onze Belgische vrienden het belang van solidariteit en eenheid voor een land volledig begrijpen. Wij hopen dat de Belgische zijde de ernstige schade die separatistische krachten die “Taiwanese onafhankelijkheid” nastreven aanrichten, duidelijk zal erkennen, waakzaam zal blijven tegen hun misleidende en onjuiste argumenten, zich zal onthouden van elke vorm van steun, concrete stappen zal ondernemen om het gezonde momentum van de Chinees-Belgische betrekkingen te behouden, grotere successen zal nastreven in de bilaterale uitwisseling en samenwerking op diverse gebieden, en verder zal bijdragen aan internationale rechtvaardigheid en vrede en stabiliteit in de regio.